Μέχρι να ξεπλυθεί η μνήμη τους από πάνω μου

Θυμάμαι τότες που ιδρωμένοι ανεβαίναμε την Φιλελλήνων, σε μια πορεία για την ανατροπή του νόμου Διαμαντοπούλου για την παιδεία. Δεν είχαμε την ίδια άποψη, βέβαια. Εγώ θεωρούσα πως ο νόμος δρούσε με προστατευτισμό για το ελληνικό πανεπιστήμιο, εσείς πως καταστρατηγούσε το δημόσιο χαρακτήρα του. Φωνάζαμε συμφωνώντας στην κοινή διαφωνία μας.

Θυμάμαι που πιανόμασταν αγωνιστικά αγκαζέ, να περιφρουρήσουμε την πορεία και -κυρίως- ν’ αναχαιτίσουμε τον μανιασμένο ανοιξιάτικο αέρα. Και δώσ’του τα «φυσάει κόντρα σε ΑΕΙ-ΤΕΙ», μέχρι που κι ο νόμος δεν ανατράπηκε μεν, αλλά πάγωσε, δε.

Θυμάμαι που χαιρέκακα γελάσατε όταν μου την είπε ο πρόεδρος της Σχολής, όταν του είπα να κάνει χρήση του τηλεοπτικού και έντυπου δημόσιού του χρόνου προβολής για τα αιτήματά μας, κι αυτός με περιέπαιξε. Συναδελφική αλληλεγγύη μ’ αστραφτερή προβιά. Για σας μιλάω, όχι για τον πρόεδρο.

Θυμάμαι που βλοσυρά χαρήκατε όταν για πρώτη φορά η παράταξή μου κέρδισε τις εκλογές του συλλόγου της σχολής. Να φύγουν οι υπερόπτες της ΔΑΠ και της Νέας Δημοκρατίας, λέγατε. Στο μυαλό είχατε βέβαια πως «έλα μωρέ τώρα, μια παρέα ρομαντικών είναι, θα ξεφουσκώσουν» και στραβώσατε που είχατε άδικο. Για το ξεφούσκωμα, όχι για τα ρομάντζα μας.

Και μετά μου ‘ρθε στο νου που ρίχνατε ροχάλες στον ΠΑΣΠ-ίτη, επειδή ήθελε να πει τη γνώμη του σε γενική συνέλευση του  συλλόγου του.

Και μετά μου ‘ρθε στο νου ο καφές που περιλούσατε τον ΔΑΠ-ίτη διότι δεν αποσυρόταν η παράταξή το από τις εκλογές του συλλόγου του -άκουσ’ εκεί απαίτηση!

Και μετά μου ‘ρθε στο νου που κλείσατε την 60χρονη καθηγήτρια της Βιοστατιστικής μέσα στο γραφείο της, γιατί το εργαστήριο διαφωνούσε με την ημερομηνία διεξαγωγής των εξετάσεων.

Και μετά μου ‘ρθε στο νου η Κοσμητεία της Σχολής, γεμάτη αποτσίγαρα και τελειωμένα αναψυκτικά, μετά από τριήμερη κατάληψη.

Και μετά μου ‘ρθε στο νου ο γιατρός που δε μπορούσε να κάνει βιοχημικές αναλύσεις σε βιοψία, γιατί κρατάγατε τα κλειδιά της σχολής -προς Λαϊκό- κι ήσαστε κάπου στο σύμπαν σας χαμένοι.

Και μετά μου ‘ρθε στο νου ο Κ., που σ’ένα χρόνο το πολύ από τώρα θα ‘ναι γιατρός, και που τόσο βίαια τον σπρώχνατε γιατί είχε το θράσος -!- να κάνει αφισοκόλληση στη σχολή ενώ είχατε σχήμα.

Κάνω μια κίνηση αποτροπιασμού. Σαν να μ’έχει τινάξει το ρεύμα και ταυτόχρονα να ‘μαι κλεισμένος σ’ ανήλιαγο σεντούκι. Μπαίνω κάτω απ’τη ντουζιέρα και πλένομαι. Τρίβω το κορμί μου με μίσος κι απέχθεια. Μέχρι να ξεπλυθεί η μνήμη τους από πάνω μου.

Υ.Γ. Ούτ’ εσάς, ούτε τους γιαλαντζί. Φασίστες λούμπεν και ντεμέκ, τα κουβαδάκια σας και σ’ άλλη αλάνα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s