Αθήνα: Ιουλιανή Συριγγούπολη

Μισώ την Αθήνα τον Ιούλιο.

Κάνει ζέστη, και τα κάτουρα των τοξικομανών ζέχνουν και φέρνουν τις παχιές τις μύγες σε κάθε γειτονιά του κέντρου. Τα σκουπίδια βρωμάνε και προειδοποιούν πως πάλι το συνεργείο του δήμου έχασε μια βάρδια σουλατσάροντας μεταξύ φραπέ και προολυμπιακού τουρνουά (μπάσκετ ντε!).

Τις νύχτες χωρίς φεγγάρι, ντρέπεσαι να βγεις, μην καταλάβει ο δίπλα πως φοβάσαι να περάσεις την πλατεία Γκοτζιά με τις σπασμένες λάμπες. Τις μέρες, ζηλεύεις τους επαίτες που έχουν περισσότερα ψιλά από σένα, και κρατιέσαι μην τους ζητήσεις αλλαγή ρόλων. Μετά σκέφτεσαι, πως επειδή ζεις καθημερινά προβολές της άλλης όχθης, δε σημαίνει πως είσαι και μέρος της.

Τα σανδάλια είναι της μοδός τον Ιούλιο, αλλά όχι στα πάρκα της Αθήνας. Κι αυτό διότι, ως συριγγούπολη, όσο πιο χοντρός ο πάτος, τόσο ασθενέστερες οι πιθανότητες μετάδοσης λοιμωδών και κουραστικών νοσημάτων. Ως Ιουλιανή, δε, η πόλη, φέρεται πότε παραβατικά και πότε ως αποστάτισσα. Παραβαίνει τους κανόνες, όπου υπάρχουν, με τρομερή ευκολία. Λες και νιώθει περήφανη που τέσσερα μιλιούνια ψυχές ακροβατούν μεταξύ της ευρωπαϊκής φθοράς και της ανατολίτικης τριτοκοσμιάς. Αποστατεί όπου μπορεί στο νέο ρεύμα που προσπαθεί να τη μυήσει σ’ένα κίνημα εκμοντερνισμού της πόλης, με πολιτιστικά δρώμενα, κοινωνική ενσωμάτωση των ασθενέστερων και αυτονόμηση περιοχών με σκοπό την αυτο-διάσωση και την αυτο-βελτίωση. Στο τέλος, απλά τα κάνει σκατά. Γι’ αυτό είναι και γεμάτη από δαύτα.


Το Εθνικό Θέατρο παίζει τις «Νεφέλες», ευτυχώς όχι στην Αγίου Κωνσταντίνου. Θα μπορέσω να πάω να τη δω, χωρίς τα νταηλίκια και τα τραμπουκέματα στα δέκα βήματα απ’το μετρό της Ομόνοιας μέχρις εκεί.

Σαν άλλοι Στρεψιάδηδες των Νεφελών, ανεπίδεκτοι μαθήσεως οι Αθηναίοι, αφελώς αγνοούν τους τρόπους αντιμετώπισης της κατάντιας της πόλης των. Οι αριστερισμοί κι οι νεοναζισμοί είναι οι πιο λάθος επιλογές. Κι αυτό, διότι, δεν υπηρετούν το αστικό μας σύστημα. Όσο κι αν επιπόλαιο ακούγεται το πρότερο, είναι η αιτία που το πρόβλημα οξύνεται. Οι μεν αριστεριστές επιδεικτικά αρνούνται τους κανόνες και την ύπαρξη νόμων σε ένα δυτικού(;) τύπου κράτος, οι δε ακροδεξιοί γουστάρουν την αναπουμπούλα που προκαλεί η εξαθλίωση του άστεως, καθότι αυτή τους ενδυναμώνει έτι περισσότερο. Η δημοκρατία, άλλωστε, δεν είναι και το φόρτε τους, έτσι;

Κάπως έτσι, λύσεις όπως η ρύθμιση του ναρκεμπορίου και της πορνείας προσπελάζονται με ευκολία. Απ’την αριστερά διότι υπάρχουν κανόνες κι απ’την ακροδεξιά διότι είναι ασύμβατο με τα αρχαία πρότυπα(sic).

Προσπαθώ να θυμηθώ γιατί αγαπώ την Αθήνα. Ιδρώνω απ’τον καύσωνα και χτυπάω μια παγωμένη κόκα κόλα απ΄το ψυγείο.

Ξέχασα τι έλεγα…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s