Γιατί η Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση δυναμιτίζει τις προοπτικές λύσεις

Η Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση, ένα υπερφιλόδοξο γιγάντιο σχέδιο αναμόρφωσης κάθε βαθμίδα εκπαίδευσης στην Κύπρο, ξεκίνησε από το 2003, επί υπουργού μ.Πεύκιου Γεωργιάδη και είναι μια μακροπρόθεσμη μακρόπνοη δυναμική διαδικασία, η οποία συνεχίστηκε και επί μ.Άκη Κλεάνθους, Ανδρέα Δημητρίου και του παρόντος Γιώργου Δημοσθένους.

Η έκθεση της Επιτροπής της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης (των 7 σοφών όπως λέγονται) είναι εμφανές ότι αποτελεί προιόν μελέτης και σκληρής δουλειάς. Εμφανής είναι, εντούτοις, και η προσπάθεια αφελληνισμού της παιδείας, και θα παραθέσω και αποσπάσματα παρακάτω στο κείμενο. Όταν προτίθεται κάποιος να ασκήσει κριτική σε μια τόσο εκτενή έκθεση, λοιπόν, σαφώς θα εγκύψει αποκλειστικά στα αρνητικά, και όχι στα γραφειοκρατικά-μεταρρυθμιστικά, που όλοι αναμένουν δεκαετίες την ένταξή τους στα κυπριακά σχολεία για να ανασάνουν. Η γενικότερη φιλοσοφία της επιτροπής, ωστόσο. επικεντρώνεται στο ότι η υπέρμετρη προσκόλληση στον ελληνικό πολιτισμό στο σχολείο θα οδηγήσει σε πιο δύσκολη ενσωμάτωση στην κοινωνία μιας ομοσπονδιακής λύσης δίχως διαταραχές και άλλες διεμβολές. Θεωρώ πως όσο η κυβέρνηση (προηγούμενη, νυν και επόμενη), συνεχίζει να πιστεύει πως θα εφαρμοστεί λύση με παραγραφή ή έστω αλλοίωση της αλήθειας πλανάται πλάνην οικτρά. Το αντίθετο μάλιστα. Όσο η κυβέρνηση που ηγείται της προσπάθειας να λύσει το κυπριακό, με την πολιτική της στην παιδεία προσπαθεί να αφελληνίσει τα Κυπριόπουλα, τόσο η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία θα φαντάζει στα μάτια του πολύ κόσμου ως ανθελληνική, εθνοπροδοτική και μειοδοτική και ως τέτοια θα διαπραγματεύεται με όλο και χειρότερους όρους.

Ο νέος υπουργός. Να ευχηθούμε τα καλύτερα, ή τον πειράζει που θα’ναι προσκολλημένο στα ελληνικά;

Οι 7 «σοφοί» και οι ηγήτορές τους, αγνοούν -επιδεικτικά προφανώς- πως ένας λαός δε μπορεί να ξεχάσει. Ευτυχώς, ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας και οποιαδήποτε προσπάθεια να φαλκιδευτεί η αλήθεια για την ιστορία της νήσου μας, θα κτυπά στην όαση του -καλού- διαδικτύου.

Παραθέτω τα αποσπάσματα της έκθεσης των 7 σοφών με τίτλο ∆ΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΑΙ∆ΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΚΥΠΡΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ:

Αφετηρία της σκέψης μας για μια δημοκρατική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στο νεοσύστατο Κυπριακό «έθνος–κράτος», την Κυπριακή «εθνόπολη»  όπως θα την αποκαλούσαμε, με την ένταξή της στην Ενωμένη Ευρωπαϊκή «κοσμόπολη», είναι ο πάντα επίκαιρος και δικός μας φιλόσοφος Αριστοτέλης.

Από την αρχή της έκθεσης, δεικνύεται τόσο η κατεύθυνσή της, όσο και ο απώτερος και κύριος σκοπός της.

Η νεότερη «κατά φαντασία» δημοκρατική πολιτεία (για να χρησιμοποιήσουμε την εύστοχη έννοια ‘imagined communities’ του Benedict Anderson) βασίζεται στις  αρχές  της  ελευθερίας,  της ισότητας, της δικαιοσύνης και της αδελφοσύνης. Παράλληλα,  η  δημόσια  εκπαίδευση  στη νεότερη φιλελεύθερη δημοκρατική  πολιτεία/  κράτος καλείται να αναλάβει την ευθύνη για τη σφυρηλάτηση της εθνικής ταυτότητας, για τη διαμόρφωση του ελεύθερου και υπεύθυνου πολίτη και γενικότερα για την πολιτική, την οικονομική και την πολιτιστική οικοδόμηση του σύγχρονου έθνους-κράτους. Όπως επισημαίνει  ο  Άγγλος  ιστορικός-συγκριτικός Andy Green στη σημαντική του μελέτη Education and State Formation  (Εκπαίδευση και η Συγκρότηση/ Οικοδόμηση του Κράτους):  Αν η συγκρότηση του έθνους-κράτους αποτελεί μια πολιτιστική επανάσταση, όπως ισχυρίζονται ο Corrigan και Sayer, τότε η εκπαίδευση ήταν στην καρδιά αυτής της διαδικασίας (ήταν βασικός παράγοντας) (Green, 1992)……………….Σ’  αυτό το σηµείο της ιστορικής  µας περιήγησης (στο εκπαιδευτικό σύστημα της Κυπριακής Δημοκρατίας) θα  µπορούσαµε να πούµε ότι στην πρώτη δεκαετία της ανεξάρτητης Κυπριακής ∆ηµοκρατίας η αποαποικιοποίηση της Κυπριακής παιδείας αντικαταστάθηκε από  µια ολική «µετακένωση»  της Ελληνικής παιδείας στο νεοσύστατο Κυπριακό έθνος–κράτος.

Αρνούνται να κατανοήσουν ότι μόνο με την αλήθεια για την ιστορία του νησιού, τις δικοινοτικές ταραχές, το πραξικόπημα και την εισβολή, το σύνοικο στοιχείο, μπορούμε να προχωρήσουμε στη συνεργασία και στη δημιουργία ενός κοινού κράτους για όλους τους πολίτες του. Τα ψέματα, έχουν κοντά ποδάρια, και δεν έχουν χώρο σε εκπαιδευτικά συστήματα του 21ου αιώνα.

Εν όψει: α) της ένταξης ολόκληρης της Κύπρου στην πολυεθνική, πολυπολιτισμική, παγκοσμιοποιημένη και δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση, β) της πολυπολιτισμικής σύνθεσης του Κυπριακού μαθητικού πληθυσμού, και γ) της προοπτικής για την επανένωση της Κυπριακής Δημοκρατικής Πολιτείας, επείγει η αναθεώρηση της φιλοσοφίας/ των σκοπών και των  στόχων  της  εκπαίδευσης  και  του  ΑΠ  και  η  ανανέωση  και  εκσυγχρονισμός τους με βάση τις εξής αλλαγές, δημοκρατικές αρχές, και πρακτικές:     •  Την απάλειψη των στενά ελληνοεθνοκεντρικών στοιχείων /υπερβολών  που  στοχεύουν στην καλλιέργεια ενός Κυπριακού αντιμαχόμενου «εθνικού» δυϊσμού.   

Το ότι ο πρώτος στόχος του εκσυγχρονισμού και της μεταρρύθμισης είναι η απάλειψη ελληνοεθνοκεντρικών στοιχείων, που χαρακτηρίζονται και ως υπερβολές από την ίδια την έκθεση, με αιτιολογικό την ένταξη στην Ε.Ε. και την προοπτική επανένωσης, μιλά από μόνο του. Η θεώρηση της ελληνικής παιδείας ως παιδείας καλλιέργειας δυισμού,αντιπαλότητας και τροχοπέδη για μελλοντική λύση μπορεί να αιτιολογηθεί μόνο ως λογικό άλμα. Είναι αδιανόητο, από τη μία να θεωρείται ο νεο-οικουμενιστής Ε.Παπανούτσος ευαγγέλιο φιλελευθερισμού και πολυ-πολιτισμού από τη συγκεκριμένη έκθεση, και από την άλλη να κατακεραυνώνεται το σύγγραμμα της Πολιτικής Αγωγής της Γ΄ Γυμνασίου, που βρίθει από κείμενά του, μόνο και μόνο επειδή είναι ελληνικής έκδοσης.

Θα κλείσω, παραθέτοντας κάποιες γραμμές που πρέπει να έχει υπόψη του όποιος πιστεύει πραγματικά ότι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία μπορεί να αποτελέσει, λύση με σωστό περιεχόμενο, όπως την αποδέχτηκε  σύσσωμο το εθνικό συμβούλιο και όλα τα κόμματα από το 1990 επί Γιώργου Βασιλείου. Αφιερωμένο στον Ανδρέα Δημητρίου, Δημήτρη Χριστόφια, αρνιά and friends, που περί άλλων τυρβάζουν. Μην απορούμε αν δούμε το ΕΛΑΜ και λοιπά αδελφά κόμματα να φτάσουν να εκλέγουν βουλευτές.

Όπου ΠΑΣΟΚ, βάλτε κεντρική επιτροπή ΑΚΕΛ

Η Κύπρος στην πρόσφατη ιστορία της έμεινη διαιρεμένη από τη λεγόμενη «Νεκρή Ζώνη». Άβολα τοποθετημένη σε πολλαπλά γεωπολιτικά όρια, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, Ανατολής και Δύσης, Ασίας και Ευρώπης, Ισλάμ και Χριστιανισμού, και τώρα ,σε διαφορετικά πλαίσια, εντός και εκτός Ε.Ε. Επίσης, η Κύπρος παρέμεινε άβολα αγκιστρωμένη σε εννοιολογικούς και θεωρητικούς δυισμούς όπως η νεωτερικότητα και η παράδοση, το παρελθόν και το παρών, η ιστορία και ο μύθος, η ιστορία και η μνήμη και διάφορες τυπολογίες εθνικισμού. Παρά τις πάμπολλους πολιτικούς, γεωγραφικούς και ιστορικούς δυισμού, η αναζήτηση κοινού εδάφους έχει πάντα τις απαντήσεις της και δεν παύει να δείχνει τις διαφορές των εθνικών ομάδων της Κύπρου. Η λύση του κυπριακού στη διάσταση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας είναι μια συνταγματική έκφραση αυτού του διλήμματος, προτείνοντας σαν άποψη πως η ένωση και ο διαχωρισμός δεν είναι αναγκαιότητα να αποκλείουν το ένα το άλλο, αλλά μπορούν να συμπεριληφθούν συνταγματικά ως οι βασικές αρχές που μπορούν να οδηγήσουν κάθε κοινότητα σε επαρκή αυτονομία, χωρίς ταυτόχρονη διαίρεση του κράτους.

Από το εξαιρετικό για να διαβάσει κανείς «Modernity, History, and Conflict in Divided Cyprus» των Γιάννη Παπαδάκη, Νίκου Περιστιάνη και της Gisela Welz. Αξίζει τουλάχιστον μιας ανάγνωσης.

ΠΕΟΜ-ΕΔΟΝ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ-ΔΑΣΚ και λοιποί μεταρρυθμιστές…

Οι 7…σοφοί

Advertisements

One thought on “Γιατί η Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση δυναμιτίζει τις προοπτικές λύσεις

  1. Παράθεμα: Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, σύμβολο αυτοθυσίας και ο Γιώργος Δημοσθένους, σύμβολο βλακείας « Καθημερινή κριτική

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s